ตอนที่ 1 บังเอิญหรือโชคชะตา


   ผมชื่อเก็ต ชีวิตผมลุยมาเยอะ จบ ป.6 ก็ไปทำงานเป็นหนุ่มออฟฟิต ตามประกาศที่ติดไว้ที่บอร์ดของโรงเรียน ทำงานไม่เท่าไหร่ บริษัทก็บริหารงานผิดพลาด ทำให้ต้องปรับลดพนักงานลง ผมคือ 1 ในผู้โชคดีที่เค้าคัดออก

   ผมได้เงินมาก้อนนึง มาขายของออนไลน์ ในขณะที่กำลังไปได้ดี ก็มีกลุ่มนายทุนจีนเข้ามาแย่งตลาดไปหมด

   "ผมตกงานซะแล้วสิ" ผมนอนถอนหายใจคนเดียวอยู่ในห้อง

   "เก็ตเอ้ยมาช่วยแม่ขายหมูปิ้งดีกว่ามั้ย" เสียงแม่ตะโกนขึ้นมา และนี่คือประโยคที่ทำให้ชีวิตผมเปลี่ยนไป

   ตี 1 ของเช้าวันจันทร์ แม่ต้องออกไปตลาดเพื่อไปซื้อหมูที่มาส่งใหม่ๆ และนำกลับมาหมัก ทำน้ำจิ้ม เตรียมอุปกรณ์ 6 โมงเช้า ผมยืนปิ้งหมูอยู่หน้าเตา ส่วนแม่เป็นคนขาย ร้านหมูปิ้งของแม่เป็นรถเข็น ตั้งอยู่หน้าเซเว่นตรงข้ามกับมหาลัยเอกชนแห่งหนึ่ง แม่ทำหมูปิ้งมาพอดี ไม่น้อยไปจนไม่พอขาย และไม่มากไปจนของเหลือทิ้ง

   9 โมงเช้าหมูปิ้งไม้สุดท้ายก็ขายออกไป จากนั้นก็เก็บของ ล้างพื้น พักกินข้าว หว่าจะถึงบ้านก็ 11 โมง

   ผมทำแบบนี้อยู่ 2 อาทิตย์ แม่ก็เข้าโรงพยาบาล เนื่องจากอาการปวดหลัง และหมอบอกห้ามทำงานหนักอีกต่อไป

   หลังจากแม่ออกจากโรงพยาบาล ผมก็ออกมาขายหมูปิ้งคนเดียว แต่มันไม่เหมือนเดิม

   พอแม่ไม่ได้มาขายเอง ลูกค้าประจำก็หายไปบางส่วน กว่าจะขายหมดก็ปาไปเกือบเที่ยง

   จริงๆแล้วการที่ขายหมดช้ามันก็ไม่เป็นปัญหาอะไรหรอก แต่ด้วยรายจ่ายที่เพิ่มขึ้น ทั้งราคาวัตถุดิบ ค่าเช่าที่ที่เพิ่มขึ้นทุกปี ค่าเช่าบ้านอีก แม่ก็ทำงานไม่ได้แล้ว และต้องไปหาหมออาทิตย์ละครั้ง ส่วนน้องสาวก็เรียนอยู่ ป.4

   "คงต้องทำอะไรซักอย่างแล้ว" ผมคิดอยู่ในใจ ไม่ใช่ว่าเงินไม่พอใช้ แต่เงินไม่พอเก็บ ถ้าฉุกเฉินอะไรขึ้นมาจะลำบาก ดีนะที่แม่ใช้สิทธิ์ 30 บาทได้

   ตกค่ำผมมาเดินที่ตลาดนัดเปิดท้ายแถวมหาลัย ที่นี่คนเยอะมาก ส่วนใหญ่จะเป็นนักศึกษาที่มาเช่าหออยู่ใกล้ๆกับมหาลัย

   ร้านที่นี่ขายดีไม่เท่ากัน บางร้านคนแน่นมาก บางร้านคนน้อย แต่บางร้านก็ไม่มีคนเลย อาจเป็นเพราะจุดขายแต่ละร้านไม่เหมือนกัน

   "จุดขายหรอ" ผมเริ่มฉุกคิดได้ แต่จะเอาอะไรเป็นจุดขายล่ะ

   "ซี้ดสสส... เผ็ดซะใจจริงๆ"

   "เธอนี่ชอบหม่าล่าจริงๆ เอาน้ำมั้ย"

   "เอาสิ เผ็ดจนจะพ่นไฟอยู่แล้ว"

   เสียงของนักศึกษาสาว 3 คนที่เดินสวนมา

   "นี่แหละ" ผมหลุดปากตะโกนออกมา จนคนหันมามองกันเต็ม

   "เอ๋..." เสียงจากนักศึกษา 1 ใน 3 คนนั้นหลุดออกมาด้วยน้ำเสียงสงสัย

   "เปย์ มีอะไรหรอ"

   "ปะเปล่า ไม่มีอะไรหรอก" แล้วทั้ง 3 ก็เดินจากไป

   เช้าวันต่อมา ผมออกมาขายช้ากว่าปกติ เพราะเมื่อคืนหาข้อมูลจนดึก ตอนเช้าก็ต้องมาหาวัตถุดิบเพิ่มอีก

   "หมูปิ้งหม่าล่ามั้ยครับ" ผมยืนเรียกลูกค้าหลังจากที่จัดร้านเสร็จเรียบร้อยแล้ว และลูกค้าคนแรกของผมก็มา

   "พี่คะ หม่าล่าหรอคะ" เสียงนักศึกษาสาวที่คุ้นหู หน้าตาดี ตาคม ปากกว้างนิดๆ

   "ใช่ครับ สูตรใหม่ขายวันแรกเลย" ผมยิ้มตอบกลับไป

   "งั้นเปย์ขอเผ็ดๆ 2 ไม้ ข้าวเหนียว 1" น้องนักศึกษาสั่งเหมือนคนกินหม่าล่าเป็นประจำ

   "ได้ครับ เผ็ดๆนะ" ผมถามให้แน่ใจ

   "ค่ะ" เธอยิ้มตอบกลับมา

   "คุณป้าเค้าไม่มาขายแล้วหรอคะ" เธอถามขณะที่ผมกำลังยื่นถุงหมูปิ้งให้เธอ

   "อ้อ แม่เค้าปวดหลังน่ะ มาขายไม่ได้แล้ว" ผมคิดในใจว่าเธอคงจะเป็นลูกค้าประจำของแม่แน่ๆ

   "ออ.. หรอคะ นี่ค่ะ" เธอยื่นเงินให้ผมแล้วก็เดินออกไป

   "พี่คะ พี่ไปเดินตลาดนัดเปิดท้ายเมื่อคืนมารึเปล่า"

   "เฮ้ย!!" ผมตกใจอุทานออกไป เพราะอยู่ดีๆเธอก็เดินกลับมา ยื่นหน้าเข้ามาใกล้แล้วถาม

   "เอ่อ... ใช่เมื่อวานพี่ไปมา มีอะไรหรอครับ" ผมตอบไปทั้งที่ยังตกใจอยู่

   "ใช่จริงๆด้วย ไม่มีอะไรค่ะ ไปล่ะ" เธอยิ้มตอบแล้วก็เดินจากไป ปล่อยให้ผมยืนงงๆในดงหมูปิ้งอยู่คนเดียว

   วันนี้ก็ยังขายไม่ดี สงสัยกระแสยังไม่ดี ดีนะที่ทำมาน้อย หลักๆยังเป็นหมูปิ้งธรรมดาเหมือนเดิม

   วันต่อมาผมมาขายเช้าตามปกติ ลูกค้าที่มาซื้อส่วนใหญ่ก็จะสั่งหมูปิ้งธรรมดา

   "พี่คะ เปย์ขอเหมือนเดิม" เสียงจากน้องนักศึกษาคนเดิม

   "เหมือนเดิม?" ผมยืนทำหน้างงๆ บอกตรงๆ ผมจำไม่ได้หรอก ผมก็แค่พ่อค้ามือใหม่

   "เผ็ดมาก 2 เหนียว 1 ค่ะ" น้องตอบมาทำหน้างอนๆ

   "อ้อ.. ครับ" ผมทำเป็นไม่รู้ไม่ชี้ แล้วรีบจัดแจงทำให้

   "ขายดีรึเปล่าคะ" เธอถามแบบหน้านิ่งๆ

   "ไม่ค่อยดีเท่าไหร่ คงเพราะคนยังไม่รู้จัก" ผมตอบพร้อมยื่นถุงหมูปิ้งให้เธอ

   "งั้นเปย์ขอเซลฟี่นะคะ" เธอยิ้ม แล้วหยิบมือถือขึ้นมา นี่เธอเปลี่ยนอารมณ์ไวไปมั้ย

   "น้องชื่อเปย์หรอครับ" ผมถามเพราะได้ยินเธอเรียกชื่อตัวเอง

   "ค่ะ พี่เก็ต" เธอยิ้มตอบกลับมา

   "เอ๋.... น้องเปย์รู้ชื่อพี่ได้ยังไง" ผมตอบด้วยความตกใจ

   "คุณป้าบอก" เธอยิ้มตอบแบบฮ้วนๆ

   "ไปและ" แล้วเธอก็เดินยิ้มจากไป

   "เดี๋ยวครับน้อง" ผมตะโกนเรียกเธอ เธอหันมายิ้มแล้วก็เดินต่อไป

   "น้อง.. ยัง.. ไม่ได้จ่ายตังค์" ผมพูดอยู่คนเดียวแบบงงๆในดงหมูปิ้งเหมือนเดิม

   ตกบ่ายผมกลับมาถึงบ้าน เก็บข้าวเก็บของเสร็จก็จะขึ้นไปอาบน้ำนอน ก็เห็นแม่นั่งดูทีวีอยู่

   "แม่ครับ" ผมเดินเข้าไปทักแม่

   "มีอะไรลูก ขายดีมั้ย" แม่ถามสวนกลับมา

   "ก็ได้เรื่อยๆอะแม่"

   "แม่ ลูกค้าประจำแม่รู้ชื่อผมได้ยังไง" ผมถามต่อเลยกลัวลืม

   "คนไหนหรอลูก" แม่ถามด้วยความสงสัย

   "นักศึกษา ตาคมๆ ปากกว้างๆอะแม่" ผมบรรยายอย่างละเอียด

   "อ้อ หนูเปย์" แม่ตอบกลับมาชื่อเป๊ะเลย

   "แล้วแม่ไปคุยกันตอนไหน" ผมซักไซ้ถามอยากได้คำตอบ "นั่นดิ ตอนไหนน้า.... ลืมไปแล้ว เดี๋ยวเย็นนี้ค่อยบอก" แม่เลี่ยงตอบคำถาม แบบนี้ยิ่งน่าสงสัยเข้าไปใหญ่

   "อะไรของแม่เนี่ยะ" ผมตอบแบบเสียงอ่อยๆ

   "ไปนอนได้แล้ว เดี๋ยวเย็นนี้ต้องไปรับน้องที่โรงเรียนอีก" แม่ไล่ไปนอนซะงั้น

   "ครับ ครับ ไปแล้ว" แล้วผมก็ขึ้นไปอาบน้ำนอน

   4 โมงเย็น ผมขับมอไซค์ไปรับน้องที่โรงเรียน กลับมาถึงบ้าน เห็นบ้านเช่าข้างๆเปิดอยู่ ทั้งที่ไม่มีคนเช่าอยู่มาหลายเดือนแล้ว

   "เก็ต กลับมาแล้วใช่มั้ย มานี่หน่อย" เสียงแม่ตะโกนเรียก

   "มีไรครับ" ผมถามด้วยความสงสัย

   "บ้านเช่าข้างๆมีคนย้ายมาอยู่ใหม่ แกเอากุนเชียงนี่ไปให้เค้าหน่อย" ประโยคแรกก็ใช้เลยหรอแม่

   "แม่ไม่เอาไปให้เองล่ะ" ผมตอบไปแบบนี้ เพราะไม่อยากไปสุงสิงกับใคร

   "แม่ปวดหลัง แกนั่นแหละไป" แม่ก็จะให้ไปให้ได้

   "ไปก็ได้ ถุงนี้นะแม่" และผมก็เดินออกมาไปที่บ้านข้างๆ

   "หวัดดีครับ" ผมตะโกนเรียกคนในบ้าน

   "หวัดดีคร้าบ มีใครอยู่มั้ย" ผมเรียกซ้ำไปอีกที

   "ค่า มาแล้วค่า" มีเสียงผู้หญิงตอบกลับมา เดี๋ยวนะทำไมคุ้นๆ

   แล้วก็มีผู้หญิงใส่เสื้อนักศึกษา และใส่กางเกงขาสั้นสีดำเดินออกมา

   "น้องเปย์!!!"



จบตอนที่ 1





นิยายแนะนำ



   📚 อิล ผจญภัยต่างโลก
   ผู้เขียน: หมูปิ้งหม่าล่า


   📚 ภาระกิจรัก กับไวรัสล้างโลก
   ผู้เขียน: หมูปิ้งหม่าล่า


   📚 ผมไม่ได้ชอบผู้ชายจริงๆนะ
   ผู้เขียน: หมูปิ้งหม่าล่า


   📚 สาวมหาลัยกับนายหมูปิ้ง
   ผู้เขียน: หมูปิ้งหม่าล่า